"مرزها ممكنه ما را از هم جدا كنند،
ولی امید ما را متحد می‏كند."

این فیلم براساس رُمانی از «جان بُین» (John Boyne) ساخته شده است.

پسری با پیژامۀ راهراه، داستان زیبایست كه اتفاقات وحشتناك همه‏سوزی در آلمان نازی را از دید یك كودك ۸ ساله، كه فرزند یك افسر نازی است، به صورت خیلی خاص و ملموس به تصویر می‏كشد. وقتی كه پدرش(«دیوید ثولیس» David Thewlis) ترفیع درجه می‏گیرد، خانواده‏اش از برلین به خانه‏ای مجزا در حومۀ شهر نقل مكان می‏كنند. اولین چیزی كه «برونوی» جوان (Asa Butterfield) را مورد توجۀ خود قرار می‏دهد، منظرۀ مزرعه‏ایست كه از پنجرۀ اطاقش پیداست! مزرعه‏ای كه پر است از آدمهایی عجیب و غریب كه همگی پیژامه پوشیده‏اند!!!
او بسیار مشتاق شده بود كه دربارۀ این آدمها عجیب بیشتر بفهمد و این در حالی بود كه به تازگی مادرش («ورا فارمیگا» Vera Farmiga) متوجه شده بود، مزرعه‏ای كه «برونو» درباره‏اش صحبت می‏كند در واقع زندان یهودیانی است كه پدرش آن را هدایت می‏كند! مادرش، «برونو» را از هرگونه كنجكاوی و بازی در آن حوالی ممنوع كرده بود. پنجرۀ اطاقش را مسدود كردند و محل بازی‏اش را خیلی محدود!

بعلاوۀ این محدودیت‏ها و نداشتن همبازی، پدرش معلمی را برای «برونو» و خواهرش «گریتل» به خانه دعوت می‏كند كه آنها را با اصول نازی‏ها آشنا كند! «گریتل» (Amber Beattie) بخاطر سن و سالش و احتمالا بخاطر علاقه‏اش به یكی از سربازان خانه‏شان، سریعاً این موضوعات را می‏پذیرد و قبول می‏كند. درهرحال، «برونو» كه از ماجراجویی لذت می‏برد و در این موضوع درس جدید بی‏علاقه، سعی در شناخت دوروبر خود دارد.

سرانجام، خستگی و روحیۀ اكتشافی او، هر دو با هم بر او غالب شده و او این خطر را به جان می‏خرد و برای بازی به منطقۀ ممنوعه می‏رود؛ ازموانعی كه سر راهش است می‏گذرد و در آخر راه، پسر بچۀ یهودیی را كه هم سن خودش هم هست می‏بیند كه در پشت سیمهای خاردار به عنوان زندانی قرار گرفته است.
با ایجاد ارتباط با این پسر بچه و خدمتكار یهودیشان در خانه، «برونو» كم‏كم با دنیای دوروبرش آشنا می‏شود و حرفهای معلم برایش معنی‏دار می‏شود.
درهمین زمان، وقتی علاقۀ خواهرش به اصول نازیگری هم بیشتر می‏شد، مادرش بالاخره متوجه ترس و وحشتی كه در داخل اردوگاه زندانیان شكل می‏گرفت شد و این باعث ایجاد مشاجراتی بین مادر و پدرش گردید. «برونو» می‏بایست تصمیم خود را بگیرد كه به پدر و كشورش وفادار باشد و یا به این گروه ترد شده و به طور خاص «سموئیل»! و در این راه همگی درس‏های تلخ و سختی را یادگرفتند.

«پسری با پیژامۀ راهراه» فیلمیست زیبا، تاثیرگذار و عمیق. برای خود من، این فیلم، خود سخنگوی اهمیت تاریخی و یادآور فجایع همه‏سوزی یهودیان (هُلُكاست-Holocaust) بود. یادآور ارزش و اهمیت زندگی انسانی است و این مسئلۀ مهمی برای جامعۀ كنونی ما هست و خواهد بود.

من نمی‏توانم تاثیرات اینگونه وقایع را بر روی زندگی امروزمان كم اهمیت ببینم! تصور اینكه موجودیت خدا از جامعه كنار گذاشته شود بسیار ترسناك است و دركنار آن تعالیم غلط و دنیوی «الهیات انسانی» كه امروز كودكان ما با آن مواجه هستند.
همچنین در این فیلم حقایق و درسهای با ارزش دیگری نیز نهفته بود. كلام خدا در «متی ۱۸:‏۳» می‏فرماید:

موقعیت اجتماعی «برونو»، او را از واقعیت خشن دنیا اطرافش محفوظ كرده بود، ولی این موضوع درواقع به او این اجازه را هم داد كه حقیقت را ببیند و خوب و بد را از هم تشخیص دهد و به سوی افراد بی‏گناه بشتابد!
از طرف دیگر، خواهرش با وجود جوانی، هنوز از «برونو» بزرگتر بود و نسبت به نفوذ دنیای اطرافش بیشتر تاثیرپذیر؛ و این باعث شده بود كه همه چیز را بدون چون و چرا بپذیرد كه این خود قسمتی از كلام خدا را به یاد ما می‏آورد:

به نظر من این یكی از دلایل اولیه‏ای است كه ما باید كلام خدا را خوب بدانیم و به طور مرتب مطالعه و تفتیشش كنیم؛ اگر در كلام خدا ریشه بدوانیم، هر زمان كه از طرف خانواده، جامعه و یا دولت مورد نفوذ قرار گرفتیم، دیدگاه جهان كه در نبرد با مسیحیت هست را بهتر درك خواهیم كرد. درهرحال، به نظر من این وظیفۀ ماست كه همه چیز را از نقطه نظر كلام خدا بررسی كنیم.

از نظر حرفه‏ای، كیفیت فیلم بسیار خوب بود. بازی ‏«ورا فارمیگا» به عنوان مادر «برونو» بطور خاص بسیار برجسته بود كه ثابت كرد او بازیگر قابل قبولی است و می‏تواند احساسات و عمق شخصیت خود را به صورتی روان به نمایش بگذارد.

برای من خیلی عجیب بود كه در ابتدای فیلم، خواهر «برونو» را در حال دعا كردن در نام مسیح نشان ‏دادند و انعكاس اینكه در طول فیلم چطور شخصیتش تغییر كرد.

خشونت فیزیكی واقعی در بیشتر جاهای فیلم دیده نمی‏شود، زدوخورد و كشتار در خارج از پرده اتفاق می‏افتند البته در چند جا بعضی خشونت‏ها به صورت كم‏رنگ و فشار نیروهای نازی بر خانواده‏های یهودی دیده می‏شود. همچنین صحنه‏هایی از دود دیده می‏شود كه نشانگر سوزاندن افراد می‏باشد. تماشاگرانی كه دربارۀ «همه‏سوزی یهودیان» مطالعاتی داشته‏اند این را از قبل می‏دانند، البته بینندۀ جوان هم می‏تواند با دنبال كردن شخصیتها این را متوجه شود.
درحالی كه میزان خشونت نشان داده شد بسیار كم است، ولی با این حال، اقدامات وحشیانه تا اندازه‏ای قابل درك هستند و بطور خیلی واقعی و زننده‏ای احساس می‏شود و به همین خاطر برای تماشای كودكان نامناسب می‏باشد. من پیشنهاد می‏كنم كه والدین اول این فیلم به تنهایی ببینند و با صلاحدید خود به كودكانشان اجازۀ دیدن را بدهند.

مطمئناً این فیلم تاثیر بسیاری را بر روی بیننده خواهد گذاشت و من احساس می‏كنم حالا بهتر و بیشتر دربارۀ آن اتفاقات می‏دانم. این داستان بیشتر از یك فیلم بود، و در حقیقت تجربه‏ای با ارزش بود. من مطمئن نیستم كه می‏توانم بگویم از فیلم لذت بردم، ولی دوستش داشتم و این چیزی نیست كه شما بتوانید كامل درك كنید تا زمانی كه فیلم را خودتان ببینید و امیدوارم كه ببینید!
.